27 dezembro 2010
... Decisões por decidir...
12 novembro 2010
O senhor do Adeus?
21 outubro 2010
Bocados de mim- Anaquim
Eu gostava de ser dessas pessoas positivas que andam pela vida cheias de planos para amanhã
Que dizem frases feitas mas têm suas próprias manias
Que os outras gostam delas porque elas são mesmo assim.
Eu gostava que no fundo o mundo fosse simples.
Que o dia fosse um barco e a noite fosse um cais.
Se tudo fosse sim ou não para mim era mais fácil
E eu não tinha que magoar as pessoas que gosto mais.
Eu gostava de ser mais ajuda para a família.
De aprender a fazer bolos em casa da minha avó,
Porque ela me quer lá e até faz alguns petiscos com a minha mãe a ajudar para que ela não se sinta só.
Eu gostava de me lembrar mais de algumas coisas que a vida foi levando em tratamento de choque:
De me recordar de cheiros, de barulhos e dos discos com que a minha irmã me ensinou a ser alguém do rock
mas ando pela vida feito placa de auto estrada que ensina o caminho aos outros mas pouco sabe de si.
Mas ando pela vida por ver andar meus amigos
E confesso que por vê-los nem me custa andar ai
Eu gostava de ser qualquer coisa mais peculiar
O blog da Filipa e os textos que lá diz
Um assunto que tivesse algum efeito nas pessoas
Como os poemas da Ines ou as anedotas do Luis
Eu gostava de me dedicar aos trocadilhos
Que me fazem perder tempo e não fazem rir ninguém
Que há coisas que não são para rir
São só para ter pinta
Já dizia o meu pai e eu só agora entendi bem
Mas ando pela vida cinzentão e esbatido
Sem ter a coragem de convidar gente para dançar
Mas ando pela vida sem ter a lata do Hugo
Que é capaz de fazer tudo para a malta se animar
Eu gostava de saber explicar bem o que sinto
Não mentir como minto quando digo que estou bem
Porque todos temos dores e para cheirar as flores
Desbravamos os caminhos com a ajuda de quem vem
Eu gostava de ser qualquer coisa mais bonita
Fosse o sorriso da Rita fosse o carinho da Rute
Lutar cegamente por aquilo que se acredita
Porque há lutas que se perdem mas precisam que alguém lute
Mas ando pela vida às vezes sem ser sincero
Lá me vai pesando quando é hora de deitar
Finjo ser a pessoa que eu quero que os outros gostem
E acabo a não ser nada que valha a pena gostar
São só bocados de mim
São só bocados de nós
São só bocados que eu enfim deixei ir na minha voz
Há quem sonhe com coisas que aconteceram, e explicam porquê.
25 setembro 2010
Serendipity?
"sê teu filho"
Nunca a alheia vontade, inda que grata,
Cumpras por própria. Manda no que fazes,
Nem de ti mesmo servo.
Niguém te dá quem és. Nada te mude.
Teu íntimo destino involuntário
Cumpre alto. Sê teu filho.
16 setembro 2010
a vida dos outros
As Vidas Dos Outros - Anaquim
Artista: Anaquim
Música: As Vidas Dos Outros
23 junho 2010
From me to.... Myself...:)
I want something
That's purer than the water
Like we were
It's not there now
Ineloquence and anger
Are all we have
Like Saturn's rings
An icy loop around me
Too hard to hold
Lash out first
At all the things we don't like
Or understand
And it's beginning to get to me
That I know more of the stars and sea
Than I do of what's in your head
Barely touching in our cold bed
Are you beginning to get get my point
That all this fighting with aching joints
It's doing nothing but tire us out
No one knows what this fight's about
The answer phone
The lonely sound of your voice
Frozen in time
I only need
The compass that you gave me
To guide me on
And it's beginning to get to me
That I know more of the stars and sea
Than I do of what's in your head
Barely touching in our cold bed
Are you beginning to get get my point
That all this fighting with aching joints
It's doing nothing but tire us out
No one knows what this fight's about
It's so thrilling but also wrong
Don't have to prove that you are so strong
'Cause I can carry you on my back
After our enemies attack
I tried to tell you before I left
But I was screaming under my breath
You are the only thing that makes sense
Just ignore all this present tense
We need to feel breathless with love
And not collapse under its weight
I'm gasping for the air to fill
My lungs with everything I've lost
We need to feel breathless with love
And not collapse under its weight
I'm gasping for the air to fill
My lungs with everything I've lost
09 junho 2010
La felicidad es una actitud
07 junho 2010
Se as coisas são inatingíveis...
Se as coisas são inatingíveis... ora!
não é motivo para não querê-las.
Que tristes os caminhos, se não fora
a mágica presença das estrelas!
04 junho 2010
Pau
Repassa apunts i llibres
Sota el taulell mig d'amagat
...
Amb
Quan beu molt molesta
Les cambreres dels locals.
Peró al mateix temps es mou,
Vol canviar el mon.
Pau no espera des de la trinxera
Pau te clar que no vol renunciar.
Pau no es queda resignat al terra
Pau demá tornar a comencar.
...
Per sap que no hi ha treva
En un combat tan desigual.
Pau no és cap heroi,
No te vocació
De ser carn de santoral.
Per per dormir tranquil
Ha de seguir.
..."
01 maio 2010
Até podia ser só a tua imagem
27 abril 2010
Um autor desconhecido disse...
17 abril 2010
Porque há dias...
27 agosto 2009
Súplica
Agora que o silêncio é um mar sem ondas,
E que nele posso navegar sem rumo,
Não respondas
Às urgentes perguntas
Que te fiz.
Deixa-me ser feliz
Assim,
Já tão longe de ti como de mim.
Perde-se a vida a desejá-la tanto.
Só soubemos sofrer, enquanto
O nosso amor
Durou.
Mas o tempo passou,
Há calmaria...
Não perturbes a paz que me foi dada.
Ouvir de novo a tua voz seria
Matar a sede com água salgada.
22 março 2009
O meu querido Alberto Caeiro
E sentir-lhe um paladar,
E se a terra fosse uma cousa para trincar
Seria mais feliz um momento...
Mas eu nem sempre quero ser feliz.
É preciso ser de vez em quando infeliz
Para se poder ser natural...
Nem tudo é dias de sol,
E a chuva, quando falta muito, pede-se,
Por isso tomo a infelicidade com a felicidade
Naturalmente, como quem não estranha
Que haja montanhas e planícies
E que haja rochedos e erva...
O que é preciso é ser-se natural e calmo
Na felicidade ou na infelicidade,
Sentir como quem olha,
pensar como quem anda,
E quando se vai morrer, lembrar-se de que o dia morre,
E que o poente é belo e é bela a noite que fica...
Assim é e assim seja...
12 abril 2008
Definição em sentimento
nestes dias de silencio.
Ganha agora registo e memória.
Tão assim
Também eu me vou escutando
e tomando as medidas da consciencia
que agora se desenha,
assemelhando-se
à personalidade até aqui translucida
de mim,
no meu próprio olhar.
22 outubro 2007
Em construção de vazios
Calar-me, olhar-me apenas, sentir por dentro tudo aquilo que antes já estava cá fora antes que fosse sequer consciente do que pensara e codifica-lo, mas desta só para mim. Fazer várias e opostas conjunções de mim e do que aqui sou... Deixar que elas por elas se discutam aqui dentro e cala-las, como se só dentro tivessem sentido, porque cá fora mais não são do que meras histórias.
Depois de tudo, ensinaste-me que é assim que amadurecemos idéias, parece lógico, mas até que o sintas tão profundo como é, nunca lhe chegas a dar a devida razão...
Sabendo-o, parece ainda mais estupido que não continue, mas isso de escolher o momento e a pessoa certa para o contar também tem que ser carinhosa e sensivelmente detectado...
Lição da próxima vida...
Da próxima história...
Do próximo pensamento guardado e amadurecido...
Chegada é a conclusão que, sem pensar, há apenas construção de vazios, em mim e em ti que me ouves... Se não amadureceu - caiu verde, não o poderás recolocar no galho.
11 junho 2007
Ganhar a batalha
delicadamente,
ao céu,
toda a gota
do mar,
do oceano,
da pocinha, deste rio,
se pode,
toda ela
destilar e subir de novo às nuvens,
de regresso à forma pura de água,
Porque teremos eternamente nós
humanos
as mãos sujas,
que jamais voltarão à inocencia que foram
no perfeitas que eram
pelos seus altivos erros,
sucessivas perdas,
de perdidas raivas,
de enganos,
das suas irremediáveis perdições?
Quiseras que as lágrimás fizessem
toda a pura destilação
interna tua.
Que os suspiros te limpassem
os pulmões e
te revissem a alma,
Te lavassem
e te levassem de novo,
ao inicio da tua própria chuva.
Sim,hoje foi aquele dia que tinha planeado esquecer, sobre o qual as teorias já se rearranjaram mais de muitos anos seguidos, me rearranjo eu, tentamos que tudo se perda ou ganhe de uma vez, sem que se volte ao principio. Mas menti-me continua sem ser o que me ajuda, logo neste dia cá estou no mesmo ponto de partida, avançada na teoria e em prácticamente nada avançada nesta realidade que te persegue em mim....
Hoje mais uma vez ganhei uma batalha e perdi ainda a guerra...
25 abril 2007
Sentir e não mais...
-"Chega!!" - ouvi eu como se se tratasse de um eco que havia penetrado a cabeça já aturdida.
E sim, era realmente um pedido completamente desesperado de algum neurónio mais sonoro pelas trajédias e felicidades quotidianas, cansado de transmitir coisas ao sistema Limbico... Não podia já mais com aquele Neurotransmissor, estava esgotado...
Não entedi á primeira... O som precisou de propagar-se uma série de vezes para que no fim, a informação passasse á área secundária correspondente (fosse ela lá na circunvolução que lhe parecesse melhor!), chegou, e finalmente fui capaz de entender que o cansaço nos corrói.
Senti, ai já num derradeiro suspiro de todas as estruturas metidas ao barulho) que há situações incontroláveis, sentimentos que por muito que os tentes entender, não dá. Mais vale, sem dúvida, e agora já sem qualquer poder de confirmação (aquilo era mesmo o último suspiro do sistema), sentar-se á beira rio, ouvir os peixes saltar inadvertidamente em vários pontos, sentir o sol na cara, e aprender (talvez mais tarde porque agora está tudo em coma) que a vida é APENAS saber lidar com TUDO... Coisa que jamais vais conseguir, (sim, as sinapses são infinitas, mas não as podes manter indefinidamente) e portanto," OLHA: vais ter problemas, acostuma-te ao desastre que foi o ser que construiu tudo isto, numa bela maquete de arquitecto, e que se esqueceu de nos fomentar o acessoramento correspondente...".
Ver a realidade tal como o próprio ALberto Caeiro fazia. Assim e mais nada. Não dizer que o peixe salta porque está feliz: isso não sabemos (se nem para nós próprio a felicidade é um conceito definido), só sabemos que salta e porque o VEMOS, ou o OUVIMOS lá a chapinhar...
Deixa-o saltar como se isso não tivesse, simplesmente, que ter algum que outro sentido subjacente... Ele saltou e nunca pediu que tal coisa fosse interpretada.
Não inventes sentimentos onde eles nunca estiveram, nem valorizes as situações pelo que elas poderão vir a ser... Sente e sê...
Suspira-se depois, como milhões de outras vezes já se fez, olha-se o rio lá de onde ele vêm, e de repente...
Tudo volta a ter sentido.